[Fic] Soft

Part นี้มาช้ากว่าเดิมอีก

ต้องขอโทษด้วย

Part : 6

ทั่วทั้งกรุงนิวยอร์กตอนนี้การให้ของขวัญกับคนที่ตัวเองแอบชอบเป็นที่นิยมแพร่หลาย

วัยรุ่นหนุ่มสาวมากมายต่างใช้ความคิดสร้างสรรค์ที่จะเอาชนะใจคนที่แอบชอบหรือแม้กระทั้งแฟนของตัวเอง

ถือว่าเป็นกระแสนิยมที่มาแรงมากที่หมู่วัยรุ่นในตอนนี้ แต่สำหรับยูชอนแล้ว คงไม่ใช้

นี่ ยูชอนชั้นให้นะ รับไปสิ วันทั้งวันที่มหาวิทยาลัยในช่วงนี้ช่างเป็นวันที่แสนหนักหนาสำหรับร่างสูงเหลือเกิน ไม่รู้ว่าใครมันคิดกระแสบ้านี่ขึ้นมา ทุกวันเค้าจะต้องแบกสารพัดสิ่งของที่หญิงสาวมากมายส่งมาให้

กลับบ้านทุกวัน จนเจ้าน้องชายตัวดีบ่นตลอดทางกลับบ้านเพราะให้ช่วยถือ

ครับ ขอบคุณนะครับ พูดจนเบื่อ ก็ไม่รู้จะดีใจไปทำไมในเมื่อมันไม่ใช่ของที่เค้าต้องการ

ของกองของขวัญตรงหน้าเปลี่ยนไปหน้าของใครซักคนที่เค้าคิดถึงสิ มันถึงจะน่าสนใจขึ้นมาหน่อย

ปาร์ค ยูชอน วันนี้ยังไม่กลับบ้านหรอ รอแฟนรึไง ชางมินที่เห็นยูชอนยังไม่กลับบ้านเดินเข้ามาถาม

ป่าวหรอกฮะ ผมรอน้องชายมารับครับ

น้องชายงั้นหรอ ชางมินทำหน้าสงสัยใส่ยูชอน

เอ่อ อืม ก็คนที่เข้าไปสมัครคอร์ดพิเศษกับผมวันนั่นแหละฮะ จะโดนว่ามั้ยเนี้ย ก็วันนั่นเจ้ายูฮวานเล่นด่าอาจารย์ซะเละเลย

อ่อ ชั้นพอจะนึกหน้าออกแล้ว น่าตาน่ารักดีหนิ

ฮึ ว่าไงนะครับ โดนด่าไปซะหลายฉาดยังบอกว่าไอ้น้องชายตัวแสบของเค้าน่ารัก แปลกคนแฮะ

แต่ท่าทางจะร้ายกาจน่าดูสินะ นายคงปวดหัวแย่ ชางมินค่อย ๆ นั่งลงข้าง ๆ ยูชอน

ก็เอาการเหมือนกันครับ ว่าแต่อาจารย์ไม่มีงานหรอครับถึงได้ว่างมาชวนผมคุย ปกติเห็นอาจารย์ไม่เคยว่างเลย

เป็นยูชอนบ้างที่เป็นฝ่ายถามกลับ

ชีวิตชั้นก็คล้ายนายแหละ ต้องอยู่ที่นี่คนเดียวไม่เคยมีใครซักคนที่เข้าใจชั้น แต่นายยังดีที่มีน้องชายคอยอยู่เป็นเพื่อนตลอดเวลา ใบหน้าเริ่มมีแววตาเศร้าแฝงเข้ามาปะปน

ไม่จริงหรอกฮะ ผมรู้สึกว่าผมเหงามากที่ต้องมาอยู่ที่นี่ ผมอยากกลับเกาหลีให้ได้เร็วที่สุดสะมากกว่า

น้อยคนนักที่คิดแบบนาย นักเรียนต่างชาติส่วนมากจะมีความสุขที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ แต่นายกลับอยากกลับเกาหลีมากกว่า แถมยังรีเรียนให้จบอีก เพราะอะไรกัน

ชางมินมีความรู้สึกว่าเด็กคนนี้กำลังมีอะไรอยู่ในใจมากมาย

ผมทิ้งคำสัญญากับใครบางคนไว้ที่เกาหลีแล้วมาโดยที่ไม่ได้บอกเค้า

คนรักงั้นสิ นายถึงได้อยากกลับบ้านมากถึงขั้นนี้

ครับ แต่ตอนนี้เค้าอาจจะมีคนอื่นไปแล้วก็ได้ ก็ผมไม่เคยติดต่อกลับไปเลย

แล้วทำไมไม่ติดต่อเค้าไปล่ะ

ผมมีเหตุผลที่ทุกคนไม่สามารถเข้าใจได้หรอก พูดไปก็จะหาว่าผมมันอ่อนไหว

ยูชอนก้มหน้าลงมองพื้นพ้อมกับคิดถึงใบหน้าของเด็กหนุ่มแสนน่ารักที่เค้าเฝ้าคิดถึง

ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าเหตุผลคืออะไร แต่ชั้นว่าถ้านายไม่อยากติดต่อกับเค้าก็ทำแบบที่ตอนนี้เค้านิยมทำกันสิ

ส่งไอเดียอะไรแปลกไปเซอร์ไพร์แฟนนาย เค้าอาจจะปรับใจก็ได้ ชั้นรู้ว่านายต้องทำได้

อยู่ดีดี อาจารย์หนุ่มก็ออกความคิดสร้างสัมพันธ์ให้กับเค้า แต่คิดไปคิดมามันก็ดีเหมือนกันนะ

พี่ยูชอนนนนนนนนนนนนนนนน ร่างของเด็กหนุ่มผมขาวหน้าตาน่ารักวิ่งเข้าถลาลมเข้ามาในห้องเรียน

แบบไม่มีติดเบรก

โอ้ย เบาๆก็ได้ กลัวใครเค้าจะไม่รู้รึไงว่ามีพี่ชายชื่อยูชอน แอบดุเล้กน้อยกับความแก่นของยูฮวาน

อย่าบ่นไปหน่อยเลย โห วันนี้ของเยอะจังจะขนไหวหรอ เหลือบมองไปเห็นกองขนมของขวัญมากมายบนโต๊ะก็ต้องตาโตเป็นไข่ห่าน

อย่าบ่นๆ ขนๆ ไปเถอะน่า จับข้าวของยัดใส่กระเป๋าตัวเองและน้องชาย

อ้าว แล้วคุณอาจารย์ นิสัยแย่คนนี้มานั่งอยู่กับพี่ได้ยังไงอ่ะ นั่นเปิดฉากก่อนสะด้วย

นายว่าใครนิสัยไม่ดีฮะ เจ้าตัวเล็ก ชางมินลุกขึ้นจากเก้าอี้เต็มความสูง

ก็ที่นี้ยังมีใครคนอื่นอยู่อีกมั้ยล่ะครับคุณอาจารย์ ยังคงลอยหน้าลอยตากวนประสาทไม่หยุด

มานี่เลยวันนี้ชั้นจะจัดการนายให้ได้ ไม่ทันไร อาจารย์กับน้องชายลุกศิษย์ก็วิ่งไล่จับกันเหมือนเด็ก

ยูชอนได้แต่ยืนกุมขมับตัวเอง ไม่อยากเชื่อเลยว่าอาจารย์ผู้เคร่งขรึมในยามทำงานจะมาวิ่งไล่จับเด็กอายุ 17

ยูฮวานพอได้แล้วมาเก็บของได้แล้ว

พี่ก็บอกให้อาจารย์พี่หยุดไล่ผมสิ ผมก็เหนื่อยแล้วนะ

ฝันไปเถอะวันนี้ชั้นจะทำโทษนายให้ได้เลย

ยูฮวานที่ตอนนี้วิ่งจนมาชนมุมสะแล้ว

นายจะทำอะไรหน่ะ ออกไปเลยนะ พี่ยูชอนช่วยด้วย เมื่อไม่มีทางหนีก็ต้องแหกปากเรียกให้พี่ชายช่วย

ยูชอนก็มัวแต่ก้มเก็บของที่หล่นตามทาง คิดว่าคงไม่มีอะไรแค่เล่นๆกัน

ฮึฮึ มานี่เลย ชางมินดึงยูฮวานเข้ามาในวงแขนกะว่าจะจับตีก้นสะให้เข็ด แต่ไหงเจ้าเด็กนี่ถึงได้ตัวนิ่มขนาดนี้

แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆออกมาจากร่างกายเล็กนี่อีก ใบหน้าที่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนทำเอาอาจารย์หนุ่มตกหลุมเสน่ห์ความน่ารักของยูฮวานเอาสะแล้ว

ปล่อยนะ ตาบ้า นิสัยเสีย แก่ด้วย โอ้ย ไอ้คำว่าแก่เนี้ย สองรอบแล้ว ล่อยไว้คงไม่ใช่ชางมินแน่

นายกล้ามากนะที่มาว่าชั้น ร่างเล็กทั้งผลักทั้งดิ้น แต่ไม่เกิดความสะเทือนใดๆ

นี่แหนะ อะ โอะโอะ ยูฮวานเผลอยกเท้าถีบี่หัวเข่าของชางมิน ทำให้ชางมินเสียหลักเกือบล้ม

แต่มือปลาหมึกกลับคว้าไหล่ของยูฮวานลงมาด้วย

อุ๊บ

ปากชนปากเต็มๆ ตาเบิกโพลงทั้งคู่ แทบหยุดหายใจ

ยูชอนเงยหน้าขึ้นมาประสบ กับภาพที่น้องชายกับอาจารย์กำลังเอาปากชนกันอยู่ ทำให้ตาคมเบิกโพลงขึ้นอีก

ไอ้บ้า ปล่อยเลยนะ นิสัยไม่ดีบ้าเอ้ย หายตกใจไม่ทันไร ยูฮวานก็ลุกขึ้นมารัวกำปั่นที่หน้าออกของชางมินไปสิบ โวยวายตีโพยตีพายไม่หยุด

ซวยแล้วอาจารย์ ยูชอนก็กุมขมับเป็นรอบที่ 2 มองดูอาจารย์ผู้โชคร้ายของเค้าอย่างสงสาร

นายมันบ้า นิสัยไม่ดี ฉวยโอกาสที่สุด ไอ้คนบ้ากาม ไอ้โรคจิต ไอ้อาจารย์เฮงซวย นาย นาย นาย นาย

ยูฮวาน พอแล้วๆ ยูชอนรีบวิ่งเข้าไปดึงตัวน้องชายออกจากร่างกายของอาจารย์ที่ตอนนี้นอนอึ้งพูดอะไรไม่ออก

ฮึก ฮึก ปล่อยผม ผมเกลียดเค้า ร่างเล็กสะบัดตัวออกจากการดึงของยูชอน โวยวายก่อนจะวิ่งออกไปทั้งน้ำตาสายเล็กที่ค่อยไหลปริ่มออกมา

เฮอ ยูชอนได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ เค้ารู้ดีว่าเจ้ายูฮวานมันห่วงจูบแรกมากขนาดไหน

ถึงขั้นใฝ่ฝันว่าจะเก็บไว้ให้คนที่มันรักจริงๆ แต่นี่มันดันไปเป็นคนที่เจ้าตัว ไม่ค่อยจะชอบขี้หน้าซะด้วย

ไม่อยากจะคิดเลย

ยูชอน เออ คือว่า ชั้น ไม่ ดะ ชางมินที่เพิ่งรู้สึกตัวว่าเค้าได้ทำอะไรลงไปซักอย่าง ได้แต่ยืนอึ้งอยู่หน้าห้อง

ไม่ต้องหรอกครับ ผมรู้ว่าอาจารย์ไม่ได้ตั้งใจ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ เค้าต้องรีบกลับไปดูเจ้าตัวแสบก่อน

ป่านนี้ข้าวของในบ้านคงบินว้อนไปรอบบ้านแล้วหล่ะ ...มันเวรกรรมอะไรของเค้ากัน...

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

แจจ๋า แจจ๋า เค้าหิวจัง เช้ามาก็มีหมีตัวใหญ่มาเดินป่วนอยู่ในครัว เดินดมโน้นดมนี้ไปทั่ว

ดมแม้กระทั้งแม่ครัวคนงามที่กำลังวุ่นวายกับการทำกับข้าวอยู่

หิวก็ไปนั่งรอตรงโน้นเลย เดี๋ยวจะยกไปให้

จ้า ร่างสูงเดินออกมาจากห้องครัว ก่อนที่จะนั่งลงอ่านหนังสือพิมพ์บนโต๊ะอาหาร

ยุนคุณแม่ไปไหนล่ะ ทำไมไม่ลงมาทานข้าวเช้าด้วยกัน แจจุงยกอาหารเช้ามาวางบนโต๊ะ ถามคนรัก

แม่ไม่อยู่หรอก ออกไปทำงานตั้งนานแล้ว ขืนอยู่บ้านนะความแตกแน่เลย

ความอะไรแตกอ่ะ

ก็เรื่องจุนซูไง ดูสิป่านนี้ยังไม่ตื่นเลย ถ้าแม่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นนะ ช๊อกแน่ๆ

อืม

ทานข้าวเถอะนะ พูดจบก็จัดการกับอาหารเช้าฝีมือคนรักทันที

เห็นคนรักกินได้แจจุงก็พลอยออกไปด้วย ก็ตั้งแต่เกิดเรื่องคิดว่ายุนจะเครียดซะอีก แต่ผิดคาดกลับไม่

หงุดงหิดหรอโมโหโกรธพาลใครซักคน

ยุน แล้วชีวอนเป็นยังไงบ้าง เมื่อวานมัวแต่สนใจจุนซูจนลืมถาม

หึ ไอ้นั่นนะหรอ คงนอนหยอดน้ำข้าวต้มไปอีกหลายวันแหละ ยกยิ้มที่มุมปากหนาอย่างสะใจ

ยุน ทำไมทำรุนแรงขนาดนั่นล่ะ ร่างบางมีสีหน้าตื่นตกใจกับเหตุการณ์ที่คนรักเล่าให้ฟัง

ทำไม เป็นห่วงมันรึไง คนแบบนั่นหน่ะ วางช้อนลงก่อนหันมาสบตากับร่างบางข้างๆ

ปะป่าว ก็กลัวเค้าจะเป็นอะไรไปซะก่อน

ก็นั่นแหละ เค้าเรียกว่าเป็นห่วงกัน

เอะ

พี่ยุนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนฮะ ก่อนที่สองคู่รักจะทะเลาะกันซะก่อน

เจ้าตัวเจ้าปัญหาของเรื่องทั้งหมดก็วิ่งร่าเริงลงบันไดบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ไม่มีทีท่าเศร้าสร้อยกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น

ว่าไงเจ้าตัวดี ตื่นได้แล้วรึไง

ทำไมวันนี้ไม่ปลุกผมล่ะฮะ ตื่นสายเลย ยังคงเอียงคอน่ารักถามผู้เป็นพี่

หึ ยุนโฮหันหน้าหนีหน้าน้องชาย เห็นหน้าจุนซูแล้วอารมณ์มันขึ้น อยากจะลากออกไปตีซะให้เจ็บจะได้จำ

แต่อีกใจก็สงสารน้องถ้าได้รู้เรื่องทั้งหมด

พี่ยุน พี่ยุนฮะ พี่ยุน

จุนซู ไปทานข้าวเช้าดีกว่า แจจุงเอ่ยขึ้น หลังจากพอจะดูออกบ้างว่ายุนโฮรู้สึกยังไง

ฮะ

..

พี่แจฮะ เมื่อคืน พี่ชีวอนมาส่งผมใช่มั้ยฮะ หลังจากออกมาเดินเล่นหน้าบ้านกันสองคน

ปล่อยให้พี่ชายอย่างยุนโฮนั่งดูทีวีอยู่ในบ้านคนเดียว จุนซุก็เปิดประเด็นถามสิ่งที่ข้องใจทันที

อ๋อ ไม่ใช่หรอกจะยุนไปรับกลับมาหน่ะ

หมายความว่ายังไงฮะ ที่พี่ยุนไปรับผม พี่ยุนก็ต้องรู้ว่าผมไปเที่ยว เอะ มันยังไง ผมงง

อ่ะเอ่อ ช่างมันเถอะ พี่ก็อธิบายไม่ถูก

ไม่ถูกยังฮะ แสดงว่าพี่ยุนโกรธผมอยู่ใช่มั้ยฮะพี่แจ

ใช่ โกรธจุนซูโกรธมากที่เราโกหกพี่แล้วไปเที่ยวที่แบบนั่นจนเกิดเรื่อง เสียงของคนที่ทั้งสองคิดว่ากำลังน้องดูทีวีอยู่ในบ้านกล่าวขึ้น จุนซุและแจจุงหันกลับไปตามเสียงทุ้มนั้น

ยุน

พี่ยุน

ใช่ พี่เอง

ที่พูดมาเมื่อกี๊หมายความว่าไงฮะ แววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ทำให้ยุนโฮอดทนต่อไปไม่ไว

ถึงจะต้องทำให้จุนซูตกใจมากแค่ไหนก็ต้องบอกเพราะมันจะได้ไม่เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง

ก็หมายความว่าไอ้ชีวอนมันมอมเหล้าจุนซู แล้วก็ลากไปที่บ้านมันยังไงล่ะ หลังจากนั่นคงไม่ต้องให้พี่พูดนะ

ว่ามันจะทำอะไรเรา ก่อนที่พี่จะไปถึง

ทะ ทำ อะไรฮะ ดวงตากลมมีน้ำใสๆคออยู่ที่ดวงตา ...มันอะไรกัน ไม่จริงหรอก พี่ยุนโกหก...

ทำอะไรงั้นหรอ เดินไปที่กระจกแล้วเปิดเสื้อออกก็จะเห็น ยุนโฮไม่แม้แต่จะหันไปสบตาน้องชาย

เค้ารู้ว่าจุนซูคงกำลังตกใจกับสิ่งที่เค้ากำลังพูดอยู่

ร่างเล็กสาวเท้าเข้าไปบ้านทันที เค้าไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเค้า

แต่เค้ารู้ว่าเค้าคงเมาจริง ๆ เพราะเค้าจำอะไรไม่ได้เลย

ยุน เดี๋ยวน้องก็ตกใจแย่หรอกอกไปแบบนั้น

ตกใจสิดีจะได้รู้ตัวว่ามันอันตายแค่ไหนที่ไปเที่ยวที่แบบนั่น แจจุงรู้ดีว่าถึงยุนโฮจะพูดออกมาอย่างนี้

แต่เจ้าตัวก็ยังคงห่วงน้องชายอยู่ดี

อืม เป็นการตัดสินใจของยุนโฮเค้าก็ไม่อยากจะทักท้วง

ฮึก พี่ยุน ฮึก ฮึก ไม่จริงหรอก พี่ยุน ไม่จริง พี่ยุนโกหกจุนซูใช่มั้ยฮะ

ไม่ทันไรจุนซูก็วิ่งออกพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ตัวสั่นเทิ่ม สวมกอดพี่ชายแน่น

ไม่ต้องร้องนะจุนซู เงียบเถอะนะ แค่นี้เค้าก็ใจอ่อนแล้ว ก็เค้ามีน้องชายอยู่คนเดียวทั้งรักทั้งหวงทั้งห่วง

แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วจะแกล้งให้รู้จักจำซะหน่อยก็ต้องหมดกัน

สวมกอดน้องชายเป็นการปลอบให้หายเสียใจ

2 be con

Part นี้มาช้าไปหน่อยนะ

ต้องขอโทษด้วย พอดีเปิดเทอมใหม่พอดี มันต้องช่วยเพื่อนทำงานเลยไม่มีเวลามาเอาฟิคลงให้อ่าน

งั้นเอาเป็นว่าไปอ่านเลยดีกว่าจะได้ไม่เสียเวลา วอนกะเยจะทำไรนู๋จ๋าของเรา

เสียงเพลงอึกกระทึกดังโครมคราม ดูยังไงก็ไม่เหมาะกับคนหน้าซื่อ ๆ อย่างจุนซูเอาสะเลย

หญิงสาวและชายหนุ่มวัยรุ่นสนุกสนานไปกับเสียงเพลงด้วยการเต้นออกท่าทางไปกับจังหวะเพลง

จุนซู นั่งตรงนี้กันดีกว่านะ ฮยอกแจลากเพื่อนตัวเล็กให้นั่งลงกับเก้าอี้ทรงกลม

ฮยอก ชั้นไม่ชอบที่แบบนี้เลยมันดูไม่เห็นน่าสนุกเลย จุนซูมองดูบรรยากาศรอบตัวแล้วทำหน้าไม่ค่อยสนุกนัก

เอาเถอะน่า แค่ครั้งเดียว เดี๋ยวเราก็กลับแล้ว ถือสะว่าเป็นประสบการณ์แล้วกันนะ พูดพลางตบไหล่เพื่อนตัวเล็กเบาๆ เพราะดูยังไงสถานที่แบบนี้ก็ไม่เหมากับคนอย่างจุนซูจริงๆ

เฮ้ ฮยอก มาเที่ยวคนเดียวหรอ

อ้าว นี่นายเข้ามาเที่ยวในผับได้ไงอ่ะ ดองแฮ

นายเข้ามาได้ ชั้นก็เข้ามาได้เหมือนนายแหละ

เออๆ ไปคุยกันดีกว่าชั้นมีเรื่องจะคุยกับนายพอดี

เออ ได้ๆ ไปทางโน้นดีกว่ายังมีเพื่อนๆเราอยู่อีก 2 - 3 คน

จุนซูรอแป็บนึงนะเดี๋ยวชั้นมา ฮยอกบอกกับจุนซูก่อนจะเดินไปกับดงแฮ

อะ อ้าว ไปซะและ ร่างบางได้แต่นั่งมองเพื่อนที่เดินออกห่างไป แล้วเค้าก็ต้องอยู่คนเดียว

ในที่ที่ไม่คุ้นเคย ถ้าพี่ยุนรู้ต้องว่าแน่ๆเลยที่มาเที่ยวที่แบบนี้โดยที่ไม่บอก

.................................................................................................................................................................................

แม่ฮะ จุนซูยังไม่กลับอีกหรอฮะ ยุนโฮกลับมาบ้านพร้อมกับแจจุง วันนี้เค้าตั้งใจชวนแจจุงมานอนที่บ้าน

ยังเลยลูก แม่โทรไปก็ไม่รับปิดเครื่องด้วยสิ คุณนายชองมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงลูกชาย

อะไรกัน ปกติน้องไม่เคยกลับบ้านดึกขนาดนี้เลยนะ ผมว่าผมออกไปตามดีกว่า ปะแจ

ยุนโฮผู้ทั้งหวงทั้งห่วงน้องชายคนนี้ไม่สามารถอยู่นิ่งเฉยได้อีกต่อไป

ยุนฮะ ใจเย็นๆ สิ แจจุงดึงแขนแกร่งของคนรักเอาไว้ก่อน

ไม่ได้หรอกแจ แจก็รู้ว่าผมเป็นห่วงน้องมากแค่ไหน ปกติจุนซูไม่ใช่คนกลับบ้านดึก

ในที่สุดแรงของร่างบางก็ไม่สามารถหยุดความเป็นห่วงน้องชายของยุนโฮได้

ยุนโฮดึงคนรักขึ้นรถแล้วพาออกไปตามจุนซู

..................................................................................................................................................................................

เย แกเข้าไปคุยกับน้องเค้าเดะ เดี๋ยวสักพักชั้นจะตามเข้าไป ชีวอนที่มีแผนอยู่ในหัวตลอดเวลาจัดการบอกกับเพื่อนรักทันที

เออ แล้วแกก็ค่อยเข้ามาตีสนิทคุยกับน้องเค้าแล้วกัน

เอานี้ไปด้วย หาจังวะดีๆนะเว้ยแล้วจัดการ ชีวอนหยิบของบางอย่างใส่ลงไปในมือของเยซอง

เออ ชั้นไปล่ะ เยซองหันไปมองเป้าหมายของเค้าแล้วค่อย ๆ เดินฝ่า ฝูงวัยรุ่นมากมายที่กำลังเต้นกับเพลงมันๆแบบไม่สนใจคนรอบข้าง

จุนซูที่นั่งอยู่คนเดียวก็ได้แต่มองไปทางที่ฮยอกเดินไปกับดงแฮ ชะเง้อรอเพื่อน แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของฮยอกแจ

จุนซู มาคนเดียวหรอ ขอพี่นั่งด้วยคนได้มั้ย เยซองเริ่มเข้าแผนการ

อะ เออ ครับ คือว่าผมมากับเพื่อนน่ะฮะ เดี๋ยวเค้าคงกลับมาอีกสักพัก ร่างบางก็พอจำได้ว่าเคยเป็นรุ่นพี่ของเค้า

แล้วนั่งคนเดียวไม่เหงาหรอ เดี๋ยวพี่ดื่มเป็นเพื่อนแล้วกัน ไม่พูดเปล่ากวักมือเรียดพนักงานจัดการสั่งเครื่องดื่ม

ให้กับตัวเองและจุนซูทันที

คะ คือ ผมดื่มไม่เป็นหรอกฮะ แค่มาเที่ยวเล่นๆ เฉย ตอนนี้ใบหน้าหวานอยู่ในสภาพที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

มันรู้สึกอึดอัดบอกไม่ถูก

เอาเป็นว่าพี่สอนแล้วกันนะ มันไม่ใช่เหล้าแรงๆหรอก ก็แค่ค๊อกเทลธรรมดาน่ะ มีหรอที่คนอย่างเยซองจะยอมง่าย ๆ

อ้าว เยมากับใครวะ ชีวอนจะเดินมาพร้อมเด็กเสิร์ฟเพื่อเรียกความสนใจของจุนซูให้หันมามอง

ส่วนเยน่ะหนอ หน้าหันไปมองเพื่อนแต่มือแอบหยอดยาใส่ลงไปในแก้วเรียบร้อยแล้ว

อ้าว ชีวอน อ๋อนี้แกจำไม่ได้หรอน้องไอ้ยุนไง ใบหน้าเสแสร้งเนียนมากจนชีวอนต้องแอบยิ้มที่มุมปาก

ชั้นขอนั่งด้วยคนน่ะ แล้วก็นั่งลงข้าง ๆจุนซูทันทีไม่ต้องรอให้เอ่ยปากเชิญ

จุนซูครื่องดื่มมาแล้ว ลองชิมดูสิ

อะเออ คือผมดื่มไม่เป็นจริง ๆ ฮะ ฮยอกนะฮยอกทิ้งกันได้ อยากกลับบ้านจะแย่อยู่แล้ว

ไม่เป็นไรหรอก ลองดูสักนิด เยก็ยังไม่เลิกล้มความพยายามยามยัดเยียดเครื่องดื่มให้ตามแผน

จุนซูที่เป็นคนอ่อนไหวขี้เกรงใจ ก็จำใจต้องรับมาดื่ม

แอะ ขมจังฮะ ไม่เอาแล้วผมดื่มไม่เก่ง

โอเค งั้นพี่ไม่บังคับแล้ว จิบแค่นิดเดียวก็ได้เรื่องแล้ว ก็เมื่อกี๊เค้าเผลอใส่ไปหมดขวดเลยอะสิ

ถึงจิบนิดเดียวก็มีผล อย่างน้อยก็เสร็จงานแหละ

เออ งั้นชั้นขอตัวกลับก่อนนะ แกก็คุยกับจุนซูไปก่อนแล้วกัน เสร็จงานเยชิ่งทันทีแอบขยิบตาให้เพื่อนนิดนึง

เออ บาย ชีวอนให้ไปสบตาเพื่อนเป็นอันรู้กัน หันกลับมาอีกที คนสวยของเค้าก็ทำท่าจะหลับซะแล้ว

เป็นอะไรรึป่าวครับ จุนซู

อือ ผมง่วงแล้วฮะ อยากกลับบ้านจังเลย ร่างเล็กพยายามที่จะลืมตาขึ้น แต่หนังตามันก็หนักเหลือเกิน

งั้นเดี๋ยวพี่พาไปส่งบ้านแล้วกะ..... ยังพูดไม่ทันจบร่างเล็กก็ฟุบลงกะโต๊ะซะแล้ว

(ฮยอกแกทิ้งเพื่อนได้ไงกลับมาเดี๋ยวนี้นะ )

ง่ายกว่าที่คิดไว้เยอะแฮะ อ่อนหัดสมกับที่พี่มันหวงจริง

ชีวอนยิ้มอย่างสะใจ เค้าค่อยพยุงร่างเล็กออกจากผับขึ้นรถตัวเองไป

ฮยอกแจเดินกลับมาที่โต๊ะพอดี เห็นแว็ปๆว่าจุนซูเดินออกจากผับไปกับคนตัวสูง

ก็คิดว่าเพื่อนคงโทรเรียกพี่ชายให้มารับออกไป (ฮยอกเอ๊ย)

เค้าจึงเดิน

กลับไปบอกลาเพื่อนเก่าบ้าง แล้วมุ่งกลับบ้านทันที

ทางด้านยุนโฮที่ขับรถไปทั่วเมืองเพื่อตามหาน้องชาย โทรศัพท์เท่าไหร่ก็โทรไม่ติด

ยุนฮะ ผมว่าเราลงโทรหาเพื่อนจุนซูที่ไปด้วยกันดีกว่า ร่างบางที่นั่งมาด้วยบอกกับคนรัก

อืม นายจัดการเลยนะ เบอร์อยู่ในเครื่องแหละ พิมพ์ว่า ไก่เล็ก

ปากก็พูดไปแต่ตาก็ขับรถมองหาน้องชายต่อไป มาเที่ยวช๊อปปิ้งบ้าอะไร 3 ทุ่มยังไม่กลับ

เดี๋ยวจะตัวจะว่าให้เข็ดเลย (ว่าลงหรอ แกเคยว่าน้องหรอยุน)

ในระหว่างที่แจจุงกำลังหาเบอร์โทรศัพท์อยู่ยุนโฮก็ขับรถมาเจอตัวฮยอกแจที่เดินอยู่ริมถนนพอดี

เอี๊ยด เสียงเบรกล้อรถทำให้ฮยอกต้องหันมามองตาม

อ้าว พี่ยุนเองหรอฮะ กล่าวักพี่ชายเพื่อนยิ้มๆ

จุนซูล่ะฮยอก ทำไมอยู่คนเดียว จุนซูไปไหน ยุนโฮตรงเข้ามาเขย่าฮยอกเต็มแรง

ก็พี่ยุนมารับออกไปไม่ใช่หรอฮะ เห็นเดินพยุงจุนซูออกมาจากผับ ฮยอกทำหน้าเอ๋อ งง

ผับ นี้พวกนายเข้าผับกันทั้งๆที่อายุยังไม่ถึงเนี้ยนะ เจ้าบ้าเอ้ย

ยุนใจเย็นนะ ตอนนี้เราต้องหาจุนซูก่อน แจจุงเรียกสติของยุนกลับคืนมา

ยุนหันกลับมาหาฮยอกแจอีกที คราวนี้สายตาของยุนโฮทำเอาฮยอกขนลุกซุ่เลย

นายเห็นมั้ยว่าจุนซูออกไปกับใคร เสียงที่สกัดกั้นอารมณ์เอาไว้ภายในสุดๆ

ผมเห็นแต่ว่าผมสั้น ตัวสูง เหมือนพี่ยุนก็เลยนึกว่าเป็นพี่ สายตาหลุบต่ำมองพื้นถนนแทนหน้ายุนโฮ

แล้วชั้นจะรู้มั้ยว่าเป็นใคร โอ้ยจะบ้าตาย

เริ่มกลับมาโวยวายอีกที

เออ แล้วเค้าพาจุนซูไปยังไง เป็นแจจุงบ้างที่ถามแทน ถ้าให้ยุนถามมีหวังได้ฆ่ากันตายสะก่อน

อ๋อใช้ฮะ เห็นเค้าขับรถสปอร์ตของ เล็กซัส น่ะฮะ ผมยังนึกว่าพี่เปลี่ยนรถใหม่เลย

ฮยอกยังคงบอกต่อไป แต่แค่รถเนี้ยแหละก็ทำให้ยุนโฮตาลุกวาว เพราะไอ้รถสปอร์ตคนเนี้ย

มันมีคนเดียวที่ขับยี่ห้อนี้ในมหาลัยของเค้า

ไอ้ชีวอน ไอ้ชั่วนั่นมันคิดจะทำอะไร ไปเร็วแจ เดินไปกระชากประตูรถออกทันที

เดี๋ยวยุน แล้วเราจะไปตามหาที่ไหนล่ะ แล้วก็เป็นแจจุงอีกแล้วที่เรียกสติของยุนโฮกลับคืนมา

ร่างสูงชะงักอยู่กับที่

เดี๋ยวฮะ ตอนผมกำลังออกจากผับ ผมเจอเพื่อนพี่ชีวอนคนนึงที่เค้าชอบอยู่มาด้วยกันบ่อย ๆ อยู่หน้าผับ

งั้นไปหามันเดี๋ยวนี้เลย ขึ้นรถมาทุกคนนั่นแหละ ยุนโฮเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งรอทันที

เมื่อทุกคนขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงก็เหยียบคันเร่งออกรถด้วยความเร็วสูงไปตามทางที่ฮยอกบอกทันที

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

จุนซูที่หลับมาตลอดทาง ถูกชีวอนอุ้มขึ้นมาวางไว้บนเตียงนุ่มภายในห้องกว้าง ที่บ้านของเค้า

การจะไปที่โรงแรมดูจะเสี่ยงไป ที่บ้านนี่แหละไม่มีใครสงสัย แถมยังส่วนตัวทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ

นายนี่มันทั้งไร้เดียงสาสะจริงเลยนะ สมแล้วที่พี่นายคอยปกป้องอยู่ตลอดเวลา ถ้ามันรู้ว่าว่าน้องชายสุดที่รักของมันกำลังจะตกเป็นของคนที่มันเกลียดที่สุดชั้นอยากรู้จังว่ามันจะทำหน้ายังไง 555+ ชีวอนพูดกับร่างเล็กที่หมดสติพลางรูปศีรษะเบาๆ ยิ้มเหยียดหยามในชัยชนะที่ตนเองกำลังจะได้เหนือยุนโฮคู่อริตลอดกาล

อือ อือ พี่ยูชอน อือ จุนซูอยากกลับบ้าน ร่างเล็กเพ้อออกมาเป็นชื่อใครอีกคนที่ทำยังไงก็ไม่เคยลืมได้เลย

นินาย จะเป็นของชั้นอยู่แล้วยังไปเพ้อถึงคนที่ทิ้งไปแล้วอีกรึยังไง ร่างสูงลูกขึ้นยืนเต็มความสูง

คว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไปด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด แต่คงไม่ต้องใจร้อน ในเมื่อยังไงคืนนี้จุนซูก็ต้องเป็นของเค้าอยู่แล้ว

...................................................................................................................................

พี่ยุน ๆ จอดๆ ตรงนี้แหละ ที่ผมเจอพี่เค้า ฮยอกแจรีบพูดเบรกก่อนที่รถจะเลยไปไกลกว่านั้น

ลงไปตามหามันในร้านเลย ยังไม่ทันให้คนอื่นได้ตั้งตัว ยุนโฮก็พุ่งหัวเข้าไปในผับทันที

เค้ามั่นใจว่าต้องเจอไอ้ตัวดีที่นี่แน่ๆ

ทุกคนแยกกันไปดูทั่ว ใครเจอก่อนโทรมา

ทั้งสามแยกย้ายกันออกตามหาเยซองเพื่อนตัวแสบของชีวอน แล้วก็หาไม่ยากอย่างที่คิด

เมื่อทุกคนเห็นสภาพของเยซองที่กำลังเต้นอยู่กับสาว ๆรอบข้างอย่างมีความสุข

แต่มีหรอคนอย่างยุนโฮจะปล่อยให้มีความสุขได้นาน ร่างสูงเดินตรงเข้าไปหาเยซองทันที

ไอ้เยซอง แกบอกมาเดี๋ยวนี้เลยว่าเพื่อนแกพาน้องชั้นไปไหน

ยุนโฮกระชากคอเสื้อราคาแพงของเยซองแทบจะยกให้ลอยได้เลย เสียงสาวๆรอบข้างต่างพากันกริ๊ดเสียงดัง

ด้วยความตกใจ แต่ในใจก็แอบกริ๊ดในความหล่อของยุนโฮอยู่นิดนิด

อะไรชั้นไม่รู้ น้องแกก็อยู่กับแกสิจะมาอยู่กับเพื่อนชั้นได้ยังไง

อย่ามาปากแข็งถ้าแกไม่บอกวันนี้แกเป็นผีเฝ้าผับแน่ แกก็รู้ว่าชั้นทำจริง

ชั้นไม่รู้เว้ย อย่ามาขู่เลย

ก็ได้ งั้นแกไปนอนรอเพื่อนแกก่อนเลยในคุก เดี๋ยวชั้นให้ตำรวจตามเอง

ยุนโฮหยิบโทรศัพท์ทำท่าจะโทรเรียกตำรวจ

เฮ้ย ไม่ต้องๆ น้องแกอยู่ที่บ้านไอ้ชีวอน

บอกแต่แรกก็จบแล้ว แต่ถ้าน้องชั้นมีรอบขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว ชั้นจะกลับมาเอาเลือดหัวแกออก

พูดจบร่างสูงก็ปล่อยคอเสื้อเยซองออก แล้วรีบออกจากผับบึ่งรถไปบ้านชีวอนทันที

โดยมีสุดที่รักและเพื่อนน้องชายติดตามไปด้วย

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

ชีวอนที่ตอนนี้อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพ่งมาร่างเล็กบนเตียงอย่างหลงใหล

ร่างสูงแอบชอบจุนซูมาตลอดแต่ติดที่ว่ามันไม่มีโอกาสที่จะได้สัมผัสร่างนี้เลย

เพราะพี่ชายมันหวงก้าง ไม่เคยยอมปล่อย แต่คราวนี้ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีที่สุด

แล้วเค้าก็จะไม่ปล่อยให้มันหลุดลอยไป

ชีวอนเดินตรงเข้าไปหาร่างของจุนซูที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียง

เพียงแค่มองใบหน้าหวานเค้าก็แทบอดใจไม่ไหว ไม่แปลกใจที่ยุนโฮจะหวงน้องชายคนนี้

ในเมื่อมีน้องน่ารักเหมือนผู้หญิงขนาดนี้

ร่างสูงค่อยจรดริมฝีปากเข้ากับเรียวปากบาง มันให้ความรู้สึกที่ดีชะมัด

ถ้าจุนซูตื่นมามีความรู้สึกร่วมกับเค้าก็คงดี

ชีวอนค่อยไล่ริมฝีปากลงมาเรื่อย ผ่านแก้มเนียน ลงมาถึงซอกคอขาวงามระหงของร่างเล็ก

ร่างสูงค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด ๆ อย่างใจเย็น

แต่ริมฝีปากยังคงไม่ห่างจากซอกคอขาวของจุนซู ไม่อดใจไม่ไหวที่จะต้องฝากรอยเอาไว้ให้ยุนโฮเห็นเล่นๆ

แต่มันไม่ได้หยุดอยู่แค่นั่น ตรงแผงออกเนียนชีวอนก็ฝากรอยเอาไว้เช่นกัน

......................................................................................

ครืด

รถคันใหญ่หยุดลงที่หน้าบ้านของชีวอน พร้อมกับที่สาวใช้ของบ้านวิ่งออกมาต้อนรับ

ไอ้ชีวอนอยู่มั้ย

อ๋อ คุณชีวอนกำลังมีแขกอยู่ค่ะ สิ้นเสียงของสาวใช้

ยุนโฮไม่ฟังเสียงห้าขอใครทั้งนั้นเค้าเดินขึ้นไปบนบ้านทันที วันนี้ถ้าไม่ได้เอาเลือดไอ้ชั่ว ชีวอนออก

ไม่ต้องเรียกเค้าว่ายุนโฮ

ภายในห้องกว้างเย็นช่ำด้วยอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศ ชีวอนที่กำลังสนุกกับร่างกายของจุนซู

เค้ากำลังเพลิดเพลินกับร่างกายจุนซูไปกว่าครึ่ง ร่างกายที่ถวิลหามาตลอดหลายปี

ถึงจะได้ผู้หญิงมามากมาย แต่ร่างกายนี้มันน่าสนุกยิ่งกว่าร่างกายของผู้หญิงคนไหน

เพราะมันคือร่างกายของน้องชายสุดที่รักของยุนโฮ แถมยังเป็นอดีตคนรักของยูชอน

คู่อริตัวฉกาจของเค้าอีก มันช่างมีความสุขซะเหลือเกิน

ปั้ง ตุบ เสียงกระทืบประตูห้องด้วยอุ้งตีนหมี ทำเอาชีวอนต้องชะงัก

หันไปอีกทีประตูห้องของเค้าก็ถูกกำลังของใครบางคนพังมันล้มลง

เฮ้ย ใครปล่อยให้มันเข้ามา

ยุนโฮไม่สนใจคำพุดของชีวอนแต่เค้ากลับเดือดจนหน้าขึ้นสีแดงจัด เพราะสภาพของจุนซูที่หลับไม่ได้สติ

อยู่บนเตียง แถมไม่มีเสื้อผ้าท่อนบนอยู่เลย แต่อี่เลวร้ายกว่านั้น น้องชายเค้าถุกไอ้ชั่วลวนลาม

แถมยังฝากรอยทุเรศๆเอาไว้อีก

ไอ้ชั่ว วันนี้แกต้องตายด้วยมือชั้น

พลั๊ก ตุบ ตั๊บ

โอ้ย

ร่างสูงซัดทั้งหมัดทั้งเท้าเข้าหาชีวอนไม่ยั้ง ส่วนแจจุงกับฮยอกก็ช่วยพาจุนซูออกจากห้อง

[Fic] Soft : 4

ณ. มหานครนิวยอร์ก เมืองที่มีผู้คนมากมายหลายเชื้อชาติอาศัยอยู่รวมกัน หลายคนคิดว่าการที่ได้มาอยู่ที่นิวยอร์กถือเป็น โชคดีที่หาไม่ได้อีกแล้ว

มันอาจจะเป็นโชคดีของใครหลายๆคนแต่คงไม่ใช่สำหรับผู้ชายคนนี้

ปาร์ค ยูชอน หลังจากที่เค้าจากเกาหลีมา 2 ปี

การใช้ชีวิตอยู่ที่นี่สำหรับเค้าคือการเรียนเท่านั้น อย่างอื่นในหัวสมองมันไม่มีอีก

อะไรก็ตามที่จะทำให้เค้าเรียนจบเร็วที่สุด เค้าพร้อมจะทำ

ยูฮวาน ตื่น ตื่น ตื่น ตื่น เช้าแล้วเว้ย ไปเรียน เร็วๆๆๆๆๆๆๆ มันเป็นอย่างนี้ทุกเช้าสำหรับเค้า

นอกจากที่จะต้องรีบไปมหาลัยแล้ว ยังต้องรีบตื่นมาคอยปลุกเจ้าน้องชายตัวดีให้ตื่นไปโรงเรียนด้วย

อือ เออ ตื่นแล้ว ตะโกนอยู่ได้ทุกเช้าไม่เบื่อรึไงนะ งัวเงียขึ้นมาบ่นพี่ชายตัวเอง

แกไม่อยากให้ปลุกแกก็ตื่นเองให้ได้มั่งเซะ ชั้นจะได้ไม่ต้องมาแหกปากทุกเช้า ไปๆลุกเลยเดี๋ยวไปเรียนไม่ทัน

มันก็ยังดีที่เค้าไม่ได้มาอยู่ที่นิวยอร์กเพียงลำพัง แต่ยังมีบ้างอย่างให้ปวดหัวอยู่ทุกวัน

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>.

วันนี้ยูชอนมาเรียนตามปกติ หากแต่วันนี้หน้าบอร์ดของมหาลัยมีคนมุงดูบอร์ดกันเยอะผิดปกติ

แต่นิสัยของเค้าก็ไม่ใช่คนอยากรู้อยากเห็นซะด้วยสิ ขอเดินเข้าไปดูหน่อยและกัน

ร่างสูงชะเง้ออ่านข้อความในแผ่นกระดาษประชาสัมพันธ์

หลักสูตรเร่งรัด จบภายใน 1 ปีครึ่ง เร็วแต่อัดแน่นด้วยคุณภาพไม่แพ้หลักสูตรปกติ สอบถามห้องฝ่ายการเรียนหลักสูตรเร่งรัด...

ยูชอนมุดออกจากฝูงนักศึกษามากมายที่กำลังสนใจหัวข้อบนบอร์ด เค้ามั่นใจว่าจะต้องเข้าเรียนหลักสูตรนี้แน่นอน ถ้าจบเร็วขึ้นเท่าไหร่ เค้าก็จะได้กลับเกาหลีเร็วขึ้นเท่านั้น

...ป่านนี้เจ้าตัวเล็กของเค้าจะเป็นยังไงบ้างนะ คงโกรธเค้าหรือไม่ก็เกลียดเค้าไปแล้วล่ะมั่ง...

พึมพำถึงคนอีกฝากฝั่งของมหาสมุทร คิดถึงมากแค่ไหน แต่ก็ไม่อาจที่จะไปหาได้

ถึงแม้ว่าจะโทรศัพท์ได้ก็ตาม เค้าไม่คิดที่จะโทรไปด้วยซ้ำ เหตุผลนะหรอ

บอกได้คำเดียวว่า ทนไม่ได้ ถ้าต้องได้ยินเสียงของจุนซู มันจะทำให้เค้าไม่มีทางเรียนจบ

ต้องมีการบินกลับไปหากันมั่งแหละ ยังไงก็ต้องทนต่อไป ยอมถึงแม้ว่าคนตัวเล็กจะโกรธแค่ไหน

แต่ที่เค้าทำไปก็เพื่ออนาคต เรียนจบเมื่อไหร่จะไปง้อให้หายโกรธให้ได้ จะนานแค่ไหนยูชอนคนนี้ก็ไม่หวั่น

ยูชอน มายืนเหม่อไรอยู่ตรงนี้วะ ไปเรียนได้แล้ว เสียงของใครบางคนทำให้เค้าหลุดออกจากความคิด

ยูชอนเพียงแค่ส่งยิ้มไปให้เพื่อนก่อนจะเดินไปเข้าชั้นเรียนพร้อมกัน

หลังชั้นเรียนสุดท้าย

ร่างสูงที่กำลังจะเดินไปลงเรียนหลักสูตรเร่งรัดที่ห้องฝ่ายหลักสูตร

กับพบน้องชายตัวเองยืนรออยู่หน้าตึกเรียน

พี่ยูชอน ทางนี้เลย ยูชอนได้แต่ทำหน้างง

มาทำไรที่นี่ฮะ

ถามได้ก็มารอพี่กลับบ้านพร้อมกันไง แต่ว่าจะชวนไปหาข้าวเย็นข้างนอกกินกัน

เออ ๆ ได้ๆ แต่ต้องให้พี่ไปลงเรียนหลักสูตรเร่งรัดก่อนนะ

อะไรคือหลักสูตรเร่งรัดอ่ะ

เออน่า รอตรงนี้ก่อนเดี๋ยวมาอธิบายให้ฟัง สั่งน้องชายให้รอก่อนจะเดินไปที่ตึกฝั่งตรงข้าม

อ่า ไม่เอาอ่ะไปด้วย ว่าแล้วก็เดินไปเกาะแขนพี่ชาย

จะไปทำไม รออยู่ข้างนอกนี่แหละ

ไม่เอาหรอกรอคนเดียวมันเหงา นะ นะ ขอเข้าไปด้วยนะ ทำหน้าเหมือนลูกแมวอ้อน

เหอ ก็ได้ ๆ แต่ต้องนั่งเฉยๆนะ ห้ามพูดอะไรเลย ยูฮวานพยักหน้าเป็นการรับคำ

งั้นก็โอเค หลังจากกำชับน้องชายแล้ว สองพี่น้องก็พากันเดินไปที่ห้องฝ่ายทันที

...

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เชิญ เสียงเจ้าของห้องกล่าวผ่านประตัวออกมา

ยูชอนค่อย ๆ เปิดประตูบานใหญ่เข้าไปช้า ๆ ตามด้วยยูฮวานที่มีแววตาอยากรู้อยากเห็น

ทั้งสองก้าวเข้าไปยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ซึ่งมีผู้ที่เป็นเจ้าของห้องนั่งทำงานอยู่

เธอจะมาสมัครหลักสูตรใช่มั้ย อะนี่ใบสมัคร ปากพูดกับยูชอนหากแต่ใบหน้านั้นไม่ได้เงยขึ้นมาสบตากับผู้มาเยือนเลยแม้แต่นิดเดียว มือซ้ายยื่นใบสมัครให้กับยูชอนแต่มือขวายังคงขีดเขียนบางอย่างลงในกระดาษเอกสารบนโต๊ะ

ขอบคุณครับ ยูชอนรับใบสมัครมานั่งกรอกยังโต๊ะตัวเล็กๆข้างห้อง อย่างตั้งใจ

ชิ หยิ่งชะมัด พูดกับคนอื่นยังไม่เงยขึ้นมามองซักนิด ยูฮวานพึมพำอยู่คนเดียวเบา เค้ารู้สึกไม่ชอบขี้หน้าตาคนนี้ซักเท่าไหร่เลย ถึงจะเห็นหน้าไม่เต็มก็เถอะ

ร่างสูงกรอกข้อมูลลงไปในใบสมัครอย่างใจเย็น

เสร็จแล้วฮะ ยูชอนยื่นใบสมัครคืนให้คนๆเดิม

ร่างสูงก็ยังคงไม่ได้รับการพูดตอบกลับหรือเงยหน้ามาสบตาแต่อย่างใด มีเพียงการใช้มือชี้ไปอีกทาง

ที่มีกล่องใส่ใบสมัครวางอยู่

ฮะ ร่างสูงเดินเอาใบสมัครลงใบหย่อนที่กล่องใบนั้น

หลังจากนี้นายก็ไปเข้าเรียนที่ห้อง XXXได้ทุกวันตั้งแต่ 10.00- 15.00 น. เสียงทุ้มนั่นบอกรายละเอียดให้เพียงเท่านั้น

ตานี้หน้าหมันไส้ชะมัดเลย ยูฮวานแอบกระซิบบอกพี่ชาย

เฉย ๆ เถอะน่า

เอ่อ ครับ ขอบคุณมากฮะยูชอนก้มหัวเป็นการขอบคุณเล็กน้อย

ไม่เป็นไร เชิญตามสบาย ตั้งแต่เข้ามาจนกล่าวเชิญคนๆนี้ก็ยังไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมาพูดเลยซักนิด

คนอะไรเสียมารยาทชะมัด เป็นตั้งหัวหน้าฝ่ายวิชา แต่กลับไม่เงยหน้าขึ้นมามองแขกเลยซักนิด

นั่นไงปากน้องชายเค้ามันห้ามได้นานซะที่ไหนหล่ะ จะออกไปอยู่แล้วทนอีกนิดไม่ได้เลยรึไง

ผู้ที่กำลังถูกร่างบางต่อว่าชะงักมือจากการทำงานแล้วหันขึ้นมาสบตากับคนทั้งสองทันที

พวกคุณคิดว่าเป็นใครกันถึงมายืนต่อว่าผมแบบนี้ ร่างสูงยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงของตนเอง

สองพี่น้องแอบตกใจเล็กน้อยกับใบหน้าที่ดูยังไงอายุก็ไม่ห่างจากพวกเค้าซักเท่าไหร่ เป็นคนเกาหลีด้วย

แถมยังหล่ออีก แต่มีหรอที่คนอย่างปาร์คยูฮวานจะหยุดง่ายๆ เพราะความหล่อแค่นั้น

ผมก็เป็นคนคนนึงเหมือนคุณนั่นแหละ แต่พอดีว่าผมเป็นคนที่มีมารยาทมากว่าละมั่ง

ร่างเล็กยังคงลอยหน้าลอยตาพูดจาฉอดๆๆ

เวลาของผมมีค่า มากกว่าการที่จะมาต่อล้อต่อเถียงกับพวกคุณ เชิญครับ

ร่างสูงผายมือเชิญแขกผู้มาเยือน

ยูชอนก็ได้แต่ดึงแขนน้องชายให้เดินออกมาจากตรงนั่น ถึงร่างกายจะไปตามแรงดึงแต่ปากยังไม่ยอมหยุด

สายตาเหลือบไปเห็นชื่อตรงหน้าโต๊ะทำงาน ....ชิม ชางมิน งั้นหรอ...

ตาแก่บ้า ชิม ชางมิน คนไม่มีมารยาท สิ้นเสียงของยูฮวาน ยูชอนก็ลากตัวน้องชายออกมาจากห้องจนได้

ทำไมเค้าไม่รู้สึกโกรธคนที่ตะโกนด่าเค้าปาวๆ เลยนะ ปกติต้องมีการเจ็บตัวกันบ้างล่ะที่กล้ามาว่คนอย่าง

ชิม ชางมิน แต่มันดูกลับว่าไม่น่าถือสาเอาความซะมากกว่า แต่หนิเค้าดูแก่ขนาดนั่นเลยหรอ

เด็กนั่นถึงบอกว่าเราแก่ เพิ่ง 21 เองนะเฟ้ย

เหอ คิดอะไร ทำงานดีกว่า ร่างสูงส่ายหัวเล็กน้อยก่อนหันกลับไปนั่งจมอยู่กับงานต่อ

..

พี่ยูชอนอ่ะลากผมออกมาทำไม น่ามันไส้ชะมัด น่าจะอัดซะทีสองที

ยูฮวานยังคงโวยวายไม่เลิก

เหอ พอได้แล้ว ช่างเค้าเถอะน่า ไปๆ ไปหาไรกินให้ใจเย็นๆ ดีกว่า

ถอนหายใจกับนิสัยขี้โวยวายของน้องชาย พลางกึ่งดึงกึ่งฉุดให้เดินออกมาจากมหาลัย

ก็ได้ๆ พูดก่อนจะเดินลั่ล ล้า นำหน้าเค้าไป ยูชอนได้แต่ส่ายหน้าไปมากับเจ้าน้องชายตัวดีของเค้า

สงสัยสะใจแล้วมั่งที่ได้ระบายลงไปกับอาจารย์หนุ่มโชคร้ายคนนั้น

แต่เปลี่ยนอารมณ์เร็วจริงๆ แป็บเดียวก็เหมือนเดิมและ

เห็นแล้วก็นึกถึงจุนซูอีกแล้ว อายุยูฮวานก็พอๆกับจุนซู ป่านนี้เจ้าตัวเล็กของเค้าจะโตขึ้นขนาดไหนแล้วนะ

อยากเห็นจัง

พี่ยูชอนเร็วดี หิวแล้ว เดินอืดอาดอยู่ได้ ยิ้มให้กับน้องชายก่อนเดินเร่งฝีเท้าตามไป

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR

เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น พร้อมกับการวิ่งลงบันไดบ้านของลูกชายคนเล็ก

จุนซุพูดฮะ

พ่อเองลูก...

พ่อหรอฮะ คิดถึงพ่อที่สุดเลยยยยยยยยย

จุนซูใครโทรมานะลูก คุณนายคิมที่เพิ่งกลับมาจากบริษัทถามขึ้น

พ่อฮะ แม่ พ่อโทรมา เสียงใสพูดอย่างยิ้มแย้มให้กับผู้เป็นแม่

คุณนายคิมรีบมารับโทรศัพท์จากมือลูกชายไปคุย

คุณคะ เมื่อไหร่คุณจะกลับมาซะทีล่ะค่ะ

ไม่นานหรอกคุณ เดี๋ยวก็กลับแล้ว เออว่าแต่ เจ้ายุนมันโทรมาเล่าเรื่องที่บ้านให้ผมฟังบ่อยๆ นะ จุนซูเลิกเสียใจรึยังล่ะ ผู้เป็นพ่อถามด้วยความเป็นห่วง

แกคงจะทำใจได้แล้วล่ะค่ะ มันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว หรือไม่แกก็คงจะรอได้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

ก็ไม่เคยเห็นแกสนใจใครเลย หลังจากที่ยูชอนไป

เหลือบสายตาไปมองลูกชายเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจอย่าโล่งอกที่ยังเห็นจุนซูนั่งเล่นอยู่สบายใจ

ไม่มีแววตาเศร้าให้เห็นอย่างเมื่อก่อนอีกแล้ว

งั้นผมก็วางใจ เดี๋ยวทางนี้เสร็จงานเมื่อไหร่ผมจะรีบหาเวลากลับไปเลยนะ ฝากบอกลูกๆด้วยว่าผมคิดถึงพวกเค้า

คุณนายคิมวางหูโทรศัพท์ลง แล้วหันไปหาลูกชายคนเล็ก

...หวังว่าจุนซูจะทำใจได้จริงๆนะลูก...

แม่ฮะ เย็นนี้จุนซูขอออกไปเที่ยวกับเพื่อนนะ นะฮะ หันมายิ้มให้ผู้เป็นแม่ แต่คราวนี้มันเป็นยิ้มออดอ้อน

ตามใจเถอะลูก อย่ากลับดึกนะ แล้วไปกลับใครล่ะ

ไปกะฮยอกแจครับ พลางวิ่งมากอดผู้เป็นแม่

อ้อนเก่งนักนะเราอ่ะ ไปเถอะแล้วอย่าลืมโทรไปบอกพี่เค้าด้วยล่ะเดี๋ยวเค้าจะเป็นห่วงเอา

ลูบหัวลูกชายอย่างรักใคร่

ฮะ รักแม่ที่สุดเลย

...................................................................................................................................................................................

แหล่งช็อปปิ้งกลางคืนของเด็กวัยรุ่นกลางกรุงโซล ที่นี่เป็นสถานที่นัดพบกันระหว่างคู่รัก เพื่อน และอันทพาล

ป่วนเมืองหลาย ๆ กลุ่ม

จุนซูทางนี้ ฮยอกแจกวักมือเรียกเพื่อนตัวเล็กที่เดินมองหาเค้าอยู่

โทษทีรอนานมั้ย พอดีเดินวนมั่วไปหน่อย ก็มันไม่เคยมาอ่ะ

ช่างเหอะ ว่าแต่นายโทรบอกคนที่บ้านรึยัง เดี๋ยวพี่ยุนมาฆ่าชั้นเอา ทำหน้าสยองเล็กน้อย

ก็ชื่อเสียงของคุณพี่ชายจุนซูเนี้ยน้อยซะที่ไหนหวงน้องขนาดไหนใครๆก็รู้

ท่าทางของฮยอกทำให้จุนซูแอบขำเล็ก

บอกแล้ว ว่าแต่เราจะไปไหนกันอ่ะ ร่างเล็กเอียงคอถามอย่างสงสัย

ผับ

เฮ้ย นายจะไปที่นั่นทำไม อายุเรายังไม่ถึงเลยนะ เค้าจะให้เข้าหรอ จุนซูเริ่มไม่มั่นใจ

นายก็ ผับแถวเนี้ย มันไม่มีใครกล้ามายุ่งหรอก ฮยอกแอบกระซิบเพื่อน กลัวใครจะมาได้ยิน

แต่ฉัน แต่ฉัน

ไม่ต้องแต่แล้ว ปะ ลากเพื่อนตัวเล็กออกไปจากที่นัดพบ เพื่อจุดประสงค์หลักของเค้า

นั่นคือเข้าผับซักครั้งในชีวิตเด็ก ม. ปลาย

เฮ้ย ชีวอน นั่นน้องจุนซูน้องไอ้ยุนรึป่าวว่ะ เยซอง เจ้าเก่า สะกิดเพื่อน

หนาย เออใช่ด้วย มาทำอะไรแถวนี้วะ อย่างงี้ต้องตาม ไม่พูดป่าวเดินตามร่างเล็กและเพื่อน

ที่มุ่งหน้าตรงไปยังผับแห่งหนึ่ง

เฮ้ย น้องเค้าเข้าผับด้วยว่ะ ท่าทางจะแก่แดดเกินไว

อืม แล้วนี้ไอ้ยุนมันปล่อยน้องมันมาเที่ยวกลางคืนได้ไงวะ ปกติทำตัวเป็นไม้กันหมาจะตาย

ก็ดีแล้วไม่ใช่รึไงอะไรๆ มันจะได้ง่ายขึ้น 55555+ พูดจบเยซองก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

55555+ ช่ายยย ชีวอนก็ไม่ต่างกัน เค้าคิดแผนเล่นสนุกกับน้องคู่อริได้แล้ว แล้วมันก็คงง่ายที่วันนี้

ไม่มียุนโฮโผล่มาขวางทางเค้า

2 be con

จบไปกันอีกตอนแล้ว